သိကၡာပုဒ္အက်ဥ္း (၂၂၇)သြယ္ရွိပါတယ္၊ (၂၂၇)သိကၡာပုဒ္ထဲမွာ အကပ္ခံၿပီးမွ

ဘုဥ္းေပးရမယ္လုိ႔တားျမစ္ထားတဲ့ဥပေဒ(၁)ခုလဲအပါ၀င္ျဖစ္တယ္၊အကပ္ခံတယ္ဆုိတာ ကုိယ္လွဴမည္ပစၥည္းကုိေနရာကေနႀကြသြားေအာင္ကုိင္ေျမာက္လွဴတာကုိေခၚတယ္၊ အဲဒီလုိကပ္လွဴမွသံဃာကဘုဥ္းေပးသုံးေဆာင္ေကာင္းတယ္၊ဒါကလဲဘုရားရွင္လက္ထက္

ကအေၾကာင္းတရားတစ္ခုျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေ၀သာလီၿမိဳ႕၌ သီတင္းသုံး

ေတာ္မူစဥ္ရဟန္းတစ္ပါးဟာပံသုကူရေသာပစၥည္းကုိသာသုံးစြဲတယ္သုသာန္၌ စြန္႔ပစ္အပ္ေသာခြက္ကုိ သပိတ္လုပ္၍လည္းေကာင္း၊ သုသာန္မွရေသာ စြန္႔ပစ္အပ္ေသာ

အ၀တ္ကုိသာသကၤန္းခ်ဳပ္၍လည္းေကာင္း၊ သုသာန္မွရေသာခုတင္ထုိင္ခုံကုိလည္းေကာင္း

သုံးစဲြတယ္သုသာန္သစ္ပင္ေအာက္တံခါးခုံစသည္ေနရာေတြမွာ ေသလြန္ၿပီးေသာမိဘဘုိးဘြား

တုိ႔ကုိရည္းစူး၍ထားအပ္ေသာအစားအေသာက္တုိ႔ကုိကုိယ္တုိင္ယူ၍စားေသာက္တယ္ဒီသု

သာန္ဘုန္းႀကီးကုိလူေတြကဘုိးဘြားမိဘတုိ႔ကုိရည္းစူး၍ထားအပ္ေသာစားဖြယ္တုိ႔ကိုအဘယ့္

ေၾကာင့္ကုိယ္တုိင္ယူ၍စားေသာက္ရပါသလဲ၊၀လုိက္တာလဲဖီးလုိ႔၊အသားေတြလဲက်စ္က်စ္

လစ္လစ္ရွိတယ္၊လူသားကို စားေနဟန္တူတယ္လုိ႔ ကဲ့ရဲ႕ၾကတယ္။

        ထုိအေၾကာင္းကုိရဟန္းမ်ားၾကား၍ဘုရားရွင္အားေလွ်ာက္ၾကတဲ့အခါဘုရားရွင္က အကပ္မခံဘဲမစားရစားတဲ့၇ဟန္းအာပတ္သင့္ေစဟုတားျမစ္တယ္။ထုိေနာက္ရဟန္းမ်ား ေရႏွင့္ဒန္ပူ၌သူတစ္ပါးကမေပးမကပ္လွဴပဲေသာက္ေကာင္းသုံးစြဲေကာင္းမည္မထင္ဟု သံသယျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရႏွင့္ဒန္ပူကုိအကပ္မခံပဲေသာက္ေကာင္းသုံးစြဲေကာင္းသည္ဟု

ဘုရားရွင္ကခြင့္ျပဳတယ္၊ဒါေၾကာင့္သံဃာမ်ားဟာေရဒန္ပူကလြဲရင္က်န္တာအကပ္ခံၿပီးမွ သုံးစြဲေကာင္းပါတယ္၊